دیوانه

 

از ذهن شعر خاطره ام پاک می شود

وقتی که روی پنجره نمناک می شود

 

در سر به جای عقل و خرد باد پوچی است

آری همیشه توی سرم خاک می شود

 

دیوانه وار بر دف ِ دیوانگی بکوب

دارد صدای تمبک و دف راک می شود

 

بنگی بزن که منگ تو باشیم دنگ دنگ

آهنگ و وزن قافیه غمناک می شود

 

نرمی شبیه روسری ات روی صورتم

زنگار و گرد آینه ام پاک می شود

 

مژگان چشم های تو پر خون و پر شراب

انگور لعل و موی تو هم تاک می شود

 

من درد کهنه ام... و تو یک شعر تازه ای

این سینه پاره پاره پر از چاک می شود

 

کوه است، کوه! سینه ی پر آه و ناله ام

فریاد و آه در خود پژواک می شود

 

دیوانه ام اگر چه به پایم فلک زدند

دیوانه ات همیشه برافلاک می شود...