بی رنگ

 

با رنگ خدا پرنده نقاشی کن

دیوانگی و مستی و عیاشی کن

آنقدر غزل بگو بگو تا فردا

دنیای مرا تو با غزل کاشی کن

 

***                    

آواز تو بودیم ولی بی آهنگ

در نقش تو ماندیم نگاری بی رنگ

آیینه ی ما پرنده ها را بشکن

گنجشک که مفت است بیا این هم سنگ

 

*** 

در شعر و ترانه هایمان گیج شدیم

یکباره میان بیت ترویج شدیم

با این همه تحریف و خرابی در شعر

انگار که افسانه ی یوشیج شدیم

 

***

من سوی تو آمدم که بیمار شوم

دل را به تو می دهم که دلدار شوم

یک نسخه بپیچ تا رباعی هایم

زیبا بشوند بلکه عطار شوم

 

دیوانه

 

از ذهن شعر خاطره ام پاک می شود

وقتی که روی پنجره نمناک می شود

 

در سر به جای عقل و خرد باد پوچی است

آری همیشه توی سرم خاک می شود

 

دیوانه وار بر دف ِ دیوانگی بکوب

دارد صدای تمبک و دف راک می شود

 

بنگی بزن که منگ تو باشیم دنگ دنگ

آهنگ و وزن قافیه غمناک می شود

 

نرمی شبیه روسری ات روی صورتم

زنگار و گرد آینه ام پاک می شود

 

مژگان چشم های تو پر خون و پر شراب

انگور لعل و موی تو هم تاک می شود

 

من درد کهنه ام... و تو یک شعر تازه ای

این سینه پاره پاره پر از چاک می شود

 

کوه است، کوه! سینه ی پر آه و ناله ام

فریاد و آه در خود پژواک می شود

 

دیوانه ام اگر چه به پایم فلک زدند

دیوانه ات همیشه برافلاک می شود...